DariuszGuzik.net

Po Londynie (Tate Britain) i Paryżu (Grand Palais) wielka wystawa prac Josepha Mallorda Williama Turnera zagości w madryckim Prado.

Ekspozycja ukazuje sposób, w jaki Turner tworzył swe dzieła, zapatrzony w prace wielkich poprzedników, jak Rembrandt, Rubens czy Claude Lorraine, których malowidła z uwagą studiował. Dowodzi również jego zainteresowania sztuką współczesnych mu artystów.

Turner and the Masters
Museo del Prado, od 22 czerwca do 19 września 2010 roku.

Miło mi donieść o narodzinach nowego forum dla użytkowników macintoshy: minimalmac.pl

Zapraszamy nie tylko entuzjastów i użytkowników macintoshy, lecz także wszystkich poszukujących sympatycznego miejsca w sieci do rozmów na wszelkie tematy, od smaku kawy po sens życia.

Domena nie jest przypadkowa. Projekt z założenia ma podstawy proste. Kochamy minimalizm, który jest miły dla oka. Cenimy bardzo swój czas, tak więc nie czerpiemy radości z uczenia się rozbudowanych, wielkich for internetowych… Prostota, minimalizm, łatwość obsługi to jest to, czego oczekujemy od pracy z komputerem, jak również od innych rzeczy związanych z tym tematem - np. for makowych.

ciąg dalszy →

Trudi Canavan
Gildia Magów. Księga I Trylogii Czarnego Maga
Galeria Książki

Co roku magowie z Imardin gromadzą się, by oczyścić ulice z włóczęgów, uliczników i żebraków. Mistrzowie magicznych dyscyplin są przekonani, że nikt nie zdoła im się przeciwstawić, ich tarcza ochronna nie jest jednak tak nieprzenikniona jak im się wydaje.
Kiedy bowiem tłum bezdomnych opuszcza miasto, młoda dziewczyna, wściekła na traktowanie jej rodziny i przyjaciół, ciska w tarczę kamieniem - wkładając w cios całą swoją złość. Ku zaskoczeniu wszystkich świadków kamień przenika przez barierę i ogłusza jednego z magów.
Coś takiego jest nie do pomyślenia. Oto spełnił się najgorszy sen Gildii: w mieście przebywa nieszkolona magiczka. Trzeba ją znaleźć - i to szybko, zanim jej moc wyrwie się spod kontroli, niszcząc zarówno ją, jak i miasto.

Sto lat temu, w poniedziałek 13 grudnia 1909 roku, Rilke poznaje osobiście księżnę Marie von Thurn und Taxis. Na spotkaniu przy herbacie w paryskim Hotel Liverpool obecna jest także francuska poetka, hrabina Anna de Noailles. Przyjmując zaproszenie księżnej Rilke nie przypuszczał, jak niezwykle doniosły stanie się ów dzień, w którym postać księżnej Taxis pojawiła się w jego życiu.

ciąg dalszy →

Staatsgalerie Stuttgart prezentuje wystawę prac znamienitego malarza ery wiktoriańskiej, Edwarda Burne-Jonesa (1833-1898).

Mity, legendy i baśnie ożywają w monumentalnych cyklach epickich artysty. Baśń o Śpiącej Królewnie, legendy o królu Arturze i rycerzach Okrągłego Stołu oraz mity o Perseuszu i Andromedzie przedstawiał Burne-Jones nie tylko na wielkoformatowych malowidłach i arrasach, lecz także w projektach witraży, ceramiki, mebli oraz ilustracji książkowych.

Wystawa Das Irdische Paradies czynna do 7 lutego 2010.

Miło nam donieść, że strony Serafico dostępne są obecnie pod adresem rilke.pl.
Mamy nadzieję, że adres ten stanie się głównym źródłem informacji o Rilkem w polsko­języcznym Internecie.

Przy tej okazji zmieniony nieco został układ serwisu. Na stronie głównej wyświetlane będą obecnie najnowsze wpisy (lub ich początkowe fragmenty) oraz wszelkie informacje, dzięki czemu staną się one łatwo dostępne.

Pragniemy skupić wokół naszej witryny wszystkich entuzjastów poety i jego twórczości. Jej łamy dostępne są także dla Was, drodzy Czytelnicy. Jeśli chcielibyście podzielić się informacjami bądź wrażeniami z lektur, opiniami i sugestiami, skorzystajcie z (JavaScript must be enabled to view this email address).

Ciekawą rozmowę z trzema tłumaczami dzieł, które weszły do kanonu literatury światowej, zamieszcza najnowszy Newsweek. Roztrząsając kwestię, czy warto tłumaczyć arcydzieła wcześniej już przełożone, Antoni Kroh, Wojciech Charchalis i Adam Pomorski stwierdzają:

[…] lepiej mówić o przekładzie tekstów fundamentalnych. Z tym mierzy się każda epoka w dziejach kultury. Możliwość i umiejętność oddania w przekładzie poetyki takiego oryginału to sprawdzian stylistyki rodzimej.

Trudno też nie zgodzić się z opinią Charchalisa:

Nie sądzę, by któryś z tłumaczy poważył się kiedykolwiek na stwierdzenie, że jego tłumaczenie jest definitywne – gdyby miał w sobie tyle pychy, byłby pisarzem […]. Krytyki przekładu w Polsce po prostu nie ma. Zdarza się czasem, że ktoś coś napisze na temat tłumacza – najczęściej źle – ale czy autor recenzji zajrzał do oryginału?

Skąd zatem tłumacz winien czerpać satysfakcję?

Satysfakcja tłumacza nie polega zresztą na rozgłosie – to z reguły praca anonimowa.

Jakie słowo przewija się najczęściej w twórczości Rilkego? Anioł? Róża? Śmierć? Okazuje się, że jest to vielleicht, czyli (być) może. Wykazała to konkordancja źródłowych tekstów poety.

Jesteśmy tu może tylko po to, by powiedzieć: dom,
most, studnia, brama, dzbanek, owocowe drzewo, okno –
najwyżej: kolumna, wieża…

Dziś we frankfurckim Städel Museum otwarcie wielkiej wystawy obrazów Sandro Botticellego.

Pierwsza wystawa prac Botticellego w Niemczech, jaką przygotowuje frankfurckie Städel Museum, zaprezentuje około 80 prac artysty oraz jego współczesnych. W centrum ekspozycji znajdą się dwa monumentalne wizerunki związane z rodziną Medyceuszy. Portret Giuliana de Medici (National Gallery w Waszyngtonie) oraz idealizowany wizerunek piękności (Städel Museum, Frankfurt/Main), przedstawiający Simonettę Vespucci, po raz pierwszy będzie można podziwiać w jednym miejscu.  →

Niestety, mój pobyt we Frankfurcie przypadł na sierpień, kiedy to ekspozycja była jeszcze w fazie przygotowań. Niemniej, cały Städel żył już wówczas tym wielkim wydarzeniem, co widać na fasadzie muzeum.

Całe kulturalne Niemcy żyją 250. rocznicą urodzin Friedricha Schillera, zastanawiając się, czy można coś jeszcze nowego napisać o poecie od ostatniego wielkiego jubileuszu, tj. dwusetnej rocznicy śmierci, jaki obchodzono przed czterema laty? Owszem, całkiem sporo, jak wylicza opiniotwórcza FAZ. Wśród najnowszych publikacji na uwagę zasługuje portret niezwykłej przyjaźni dwóch gigantów niemieckiej literatury, czyli książka Rüdigera Safranskiego Goethe und Schiller. Geschichte einer Freundschaft.

À propos: któż z nas nie pamięta wspaniałych wierszy-przekładów pisanych przez Mickiewicza, owego „naśladowania z Szyllera”?