DariuszGuzik.net

Dariusz Guzik – rilkista, tłumacz, wykładowca akademicki.
„Kustosz obecności Rilkego w Polsce” (z dedykacji książkowej).

Urodzony w 1972 r. w Krakowie, absolwent filologii germańskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Tłumacz pierwszej opublikowanej w języku polskim biografii Rainera Marii Rilkego – książki «Dźwięczące szkło» pióra Donalda Pratera. Jest to najlepsza i najdokładniejsza biografia Rilkego, jaką kiedykolwiek napisano i jaką, wedle słów krytyki, „można sobie w ogóle wyobrazić”. Podobną opinię wyraził w korespondencji z tłumaczem wydania polskiego wnuk poety Christoph Sieber-Rilke.

Autor kilku innych opublikowanych przekładów z Rilkego i o Rilkem, m.in. „Wspomnienia o Rainerze Marii Rilkem” księżnej Marie Taxis, wyboru korespondencji Rilkego z żoną Klarą Westhoff oraz z księżną Taxis, a także wspomnienia Gerda Klugego „Wieczór w Muzot”.

Nieprzerwanie od roku 2005 prowadzi jedyną polskojęzyczną witrynę internetową poświęconą Rilkemu, dostępną pod adresem www.rilke.pl. Stanowi ona bogate i rzetelne źródło aktualnych informacji o poecie, dokumentuje jego życie i twórczość, a także prezentuje teksty Rilkego w wersji oryginalnej oraz w przekładach na język polski.

Kontakt z autorem: .(JavaScript must be enabled to view this email address)

Opublikowane przekłady:

Marie von Thurn und Taxis
Wspomnienie o Rainerze Marii Rilkem
{Die Erinnerungen an Rainer Maria Rilke}

Po śmierci „niezrównanego poety i drogiego, wiernego przyjaciela” księżna Marie Taxis pragnęła utrwalić na papierze swe wspomnienia, „wspomnienia tak drogie memu sercu i być może również tym, którzy znali i darzyli uczuciem tego nieodżałowanego, przedwcześnie zmarłego człowieka”.

Tak narodziła się książka zatytułowana «Wspomnienie o Rainerze Marii Rilkem», opublikowana w eleganckiej formie w słynnej serii Insel-Bücherei (nr 888).

Autorka czerpała obficie z własnoręcznych zapisków, redagowanych w języku niemieckim i francuskim, jakie zapełniały karty jej dzienników. «Wspomnienie» księżnej to nie tylko zajmująca historia łączącej ich przyjaźni oraz subtelny portret jednego z najznamienitszych poetów języka niemieckiego, lecz również fascynujący obraz zamierzchłej epoki, owego przebrzmiałego „świata wczorajszego”.

W czerwcu roku 1922 udałam się do Sierre na spotkanie z Rainerem Marią Rilkem; mieszkający w Muzot poeta pragnął przeczytać mi swe Elegie, które rozpoczął pisać w roku 1912 w Duino i ukończył dopiero po dziesięciu długich latach. Dlaczego nie potrafiłam podówczas zrozumieć, iż był to człowiek zaślubiony śmierci…

Czyż kiedykolwiek widziałam bardziej promienne oblicze, czy wsłuchiwałam się w słowa skrzące się milszą błogością? Odniosłam wrażenie, że poznał on tajemnicę życia; radość i cierpienie, pomyślność i nieszczęście, życie i śmierć – wszystko uznał za właściwe, wszystko przyjął z aprobatą, pełen niewymownej radości odnalazł dla wszystkiego zrozumienie. Ja zaś, kiedy spoglądałam na niego i słuchałam jego głosu, odczułam głębokie wzruszenie, widząc, jak tę twarz, poddaną zazwyczaj bezbrzeżnej melancholii, opromienia szczęście.

Winnam była wówczas zrozumieć, iż poeta sięgnął szczytu, wspiął się na najwyższy wierzchołek i spojrzał w oblicze Boga – a potem miał przed sobą już tylko śmierć.

Jako że śmierć nadeszła i zabrała nam niezrównanego poetę tudzież drogiego i oddanego przyjaciela, pragnę oto spisać moje własne wspomnienie o nim, wspomnienie tak drogie memu sercu i być może również tym, którzy znali i darzyli uczuciem tego nieodżałowanego, przedwcześnie zmarłego człowieka. Na kartach moich dzienników odnajduję notatki, skreślone po niemiecku, przeważnie jednak po francusku, nierzadko jeszcze tego samego dnia. Przepisuję je w brzmieniu nieomal dosłownym, poczynając od wspomnienia naszego pierwszego spotkania w Paryżu w grudniu roku 1909.

Owszem, znałam już wówczas większość jego publikacji, dużo też o nim usłyszałam z ust naszego wspólnego przyjaciela, dr. Rudolfa Kassnera. Pewnego wieczoru w Wiedniu Kainz deklamował jego wiersze, które uczyniły na mnie przejmujące wrażenie. Wiedziałam, że Rilke przebywa w Paryżu, słyszałam także o uwielbieniu, jakim darzył comtesse de Noailles, którą pewnego razu spotkał był przelotnie w atelier Rodina…

Pełny tekst «Wspomnienia o Rainerze Marii Rilkem» pióra księżnej Marie Taxis, poprzedzony słowem wstępnym tłumacza, opublikowany został w kolejnych numerach czasopisma Topos (numery 1-2 (92-93) 2007, 3 (94) 2007, 4 (95) 2007, 5 (96) 2007 oraz 6 (97) 2007).